1
يَا مَوْلاَىَ فَكَـيْفَ يَبْـقٰى فِى الْـعَذَابِ وَ هُوَ يَرْجُو مَا سَـلَفَ مِنْ حِلْمِكَ اَمْ كَيْـفَ تُـؤْلِمُهُ النَّارُ وَ هُوَ يَـأْمُلُ فَضْـلَكَ وَ رَحْمَـتَكَ اَمْ كَيْـفَ يُحْـرِقُهُ لَهِيـبُهَا وَ اَنْتَ تَسْـمَعُ صَوْتَـهُ وَ تَرٰى مَكَانَـهُ اَمْ كَيْـفَ يَشْـتَمِلُ عَلَـيْهِ زَفِيـرُهَا وَ اَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْـفَهُ
Ya mevlaye fekeyfe yebga fi’l-azabi ve huve yercû ma selefe min hilmik.
Em keyfe tu’limuh-un-naru ve huve ye’mulu fazleke ve rahmetek. Em keyfe yuhriguhu lehîbuha ve ente tesmeu savtehu ve tera mekaneh.
Em keyfe yeştemilu aleyhi zefîruha ve ente te’lemu za’feh.
Ey mevlam!
O, senin önceden yaptığın merhametini umduğu hâlde, nasıl azapta kalabilir?
Ya da senin fazl ve rahmetini ümit ettiği hâlde ateş nasıl yakabilir?
Ya da sen onun sesini işittiğin ve yerini gördüğün hâlde ateş nasıl yakabilir onu?
Ya da, sen onun zaaf ve güçsüzlüğünü bildiğin hâlde cehennemin alevleri onu nasıl kuşatabilir?